12. Villahermosa: the more, the better

(Jantje) Hey hey iedereen! Hier zijn ze weer met meer nieuws. We hebben net even de reacties gelezen en is echt tof dat we er fans bijkrijgen. :-) Het is inderdaad niet zo makkelijk om met ons basis Spaans (Si, No en Te Quiero Taco Bell) zo rond te reizen, maar wel een heuse belevenis.
Dat rondreizen, en dan heb ik het niet over de nachtbussen maar over de manier waarop het "openbaar" vervoer hier georganiseerd is, begint trouwens grappiger en grappiger te worden.
Tot nu toe waren het dus een soort kleine bussen, die al dan niet duidelijk op de voorkant hebben staan waar ze naar toe gaan, maar nu namen we eergisteren voor de eerste keer een taxi.
´t Grappige is dat een taxi niet 1 paar passagiers, maar zo veel mogelijk mensen met ongeveer dezelfde bestemming meenemen. Zo zaten we met z´n zessen in een taxi (Piepeke op me schoot vanvoor haha) op een 17km lange wegrit gepropt.

Achteraf gezien, zeker de moeite waard, want we kwamen bij een schitterende waterval, Salto de Eyipantla. Jammer genoeg ondertussen al serieus toeristisch uitgebaat, maar door echt nog steeds geen schitterend weer (wat vind je trouwens van ons schoon parapluutjes?) weinig volk.
Goeie plek om wat toffe fotootjes te kieken en ons verblijf in de boerenbuiten af te sluiten.


Tijd voor alweer een extreem uitputtende nachtrit, richting Villahermosa...

(Piepeke) Amai ni, vermoeiend... t'Vervelende is dat we nu redelijk wat stadjes dicht bij mekaar willen zien, dus de nachtbussen duren gemiddeld zo'n 4u. Als we de laatste bus s'avonds rond 23u nemen, komen we nog maar rond 3u toe. Wat dus wil zeggen dat we niet veel slapen :-(


Het zoeken achter een hotelleke viel niet zo goed mee. Ofwel zag je iets wat de moeite waard bleek om verder te informeren, bleek dat eigenlijk iets boven ons budget te liggen, ofwel zag je de muizen in de gang rondsluipen. Dat laatste leek ons toch niet zo aantrekkelijk. Mooi hotel uitgekozen dus, prijs/kwaliteit dik in orde...
Eenmaal gesetteld zijn we naar een museum (ons eerste, hihi) getrokken. Wel niet zomaar een museum (anders zou je ons daar niet vinden) maar een openlucht met klein dierenpark in.
Echt wel de moeite waard! In't binnenkomen, waren we direct al tussen de beestjes, van aapjes tot tijgers en papegaaien en reptielen, t'zat er allemaal (helaas geen hangbuikzwijn te bespeuren, sorry papa, die foto zallek je besparen, hihi, moptje é). Zelfs tussen één of ander raar beest (kruising tussen aap en zwijn) tapirs hoor ik nu van jantje, gewandeld. Tamme diertjes en heel sociaal, duidelijk gewend aan mensen. Jammer genoeg geen fotokes van aangezien m'n batterij van m'n fototoestel leeg was. Typisch é. Erger nog, we wilden nu eens tonen dat we in een museum waren geweest, tjah pech, t'stonden nogthans enkele mooie beelden verspreid in dat oerwoud. Misschien toevallig later nog eens in ons reis, alhoewel ;)

(jantje) Inderdaad, net toen het stukje dierentuin gedaan was, en we aan het deel aankwamen waar de Altaren (soort tronen) en andere indrukwekkende graveringen stonden, die de vredelievende Olmeken in de goeie ouwe tijd gemaakt hebben, was het gedaan met fotookes trekken (especially sorry aan Mientje). Jammer eigenlijk, want de mensen van Villahermosa hebben er alles aan gedaan de beelden in dezelfde omgeving onder te brengen als waar ze gevonden waren, jungle dus.
Met andere woorden, drie uur gelopen onder de boompjes, gevloekt op die camera bij elk beeld, en af en toe even stil gelegen op een bankje om naar de boomtoppen te turen.
Uiteindelijk 7 eekhoorns en 12 aapjes boven ons hoofd geteld, die samen ons 4 keer geraakt hebben met takjes en nootjes die naar beneden vielen, haha, best wel tof om diezelfde dieren dan ook eens helemaal vrij te zien.

Werd het ons wel even helemaal te gek, je kunt het je eigenlijk zo zot niet voorstellen, en natuurlijk toevallig als die camera plat was (nog meer gevloek), toen we nadien rond een prachtig meer aan het genieten waren van de zon, een bruggetje wilden oversteken en daar in het midden van het pad een 2m lange bezitter van 144 glimmende tanden zagen liggen.
Een levensechte krokodil, nee echt niet vanachter tralies gezien, die op enkele meters van ons voeten gezellig lag te zonnen.

Onze gps toch even klein beetje bijgesteld, coordinaten op een restaurantje ingezet, en zo was die dag ook alweer gedaan.

To be continued very soon (alweer een internetcafeetje dat te vroeg naar ons goesting sluit... bah)

dikke kussen aan iedereen van ons alletwee xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
piepeke en janneman robinson