zondag 23 november 2008

15. San Cristobal de las Casas: The good, the bad and the ugly.

(Piepeke) hoi iedereen! Hier zijn we al terug, we hadden nog wat tijd over deze avond dus bij deze... Nuja, tis ook een beetje voor onszelf dat we hier schrijven. Het is soms nodig, want het gaat allemaal zo rap, we moeten al eens goed denken waar we nu weer zitten ;) En hoe meer we bloggen, des te meer fans we krijgen, ook leuk natuurlijk!
Zoals we gisteren al schreven zijn we vandaag verder getrokken naar San Cristobal. Kort ritje van zo'n 2 uren omhoog rijden naar zo'n 2200 m boven de zeespiegel. We merkten dus ook direct dat we hier wel een vest zouden kunnen gebruiken.
Na eerst ons rugzakken in de safe van het busstation (mits betaling) afgezet te hebben, zijn we verder t'stad ingetrokken. Leuk, pittoresk en gezellig, maar in tegenstelling tot wat de trotter ons wist te vertellen (editie 1998) niet vreemd aan toerisme. Even wat verkend en dan op zoek gegaan naar ons te huren paardjes...
Het idée van 2 paardjes ergens zomaar mee te krijgen en eventjes de bergen en indianendorpjes te verkennen, was misschien net iets te romantisch. Niemand is hier blijkbaar zot genoeg om 2 toeristjes te zien sukkelen op een paard die hen ergens wel dierbaar is. (voor te lachen met ons zouden ze het niet laten en gelijk hebben ze)
Uiteindelijk wel iets gevonden die ons aanstond, met gids dan wel of toch iets dat er moest voor dienen :)
(Jantje) Wat ons in België een uurtje rondjes draaien in de manège op een oude knol zou kosten, betaalden we hier voor een groeptocht te paard, met gids, naar de Totzil dorpen. Even terzijde (meer later), de Totzils zijn stammen die hier in de verre omtrek wonen en nog zo goed als het kan aan hun cultuur vasthouden.
De groep bleek te bestaan uit Piepeke en ik. De gids bleek een gastje van net 14 jaar te zijn die ons niet lastig viel door ononderbroken in het Spaans te babbelen over dingen die ons toch niet zouden interesseren. Uiteindelijk kregen we dan toch nog waarvoor we kwamen, zo bleek.
De doortocht was zwaar, want mijn paardrijtechniek was roestig, en die van Piepeke bijna onbestaand, met de nodige misselijkheid van het hobbelen, spierpijn en blaren op de poep tot gevolg.
En toch, na een tijdje kregen we het best wel onder de knie, letterlijk dan. Diègo, onze gids, blij om eindelijk eens niet op stap te zijn met 6 dikke Duitse zestigplussers, begon het tempo op te drijven en het voorgeschreven traject in te wisselen voor extreem stijle en smalle bergpaadjes tussen de struiken.
In ons beste galop met z´n drieën over de weiden stormen, rond je niets dan bergen, bos en nog meer natuur, het is een onbeschrijfelijke ervaring en in ons hoofd speelden we een hele namiddag de hoofdrol in elke goeie Westernfilm die we maar konden bedenken. Watch out, here come "the good, the bad and the ugly", in real-time...
(Piepeke) Jaja, je kan het je zo goed niet voorstellen. Zalig gewoon, nou ja, kwestie van vrijheid dan toch. Ons poep en kietjes wat minder natuurlijk, maar t'was het zeker meer dan waard. M'n knie/been viel op het moment ook heel goed mee, alleen nu wat minder. In het midden van de rit zijn we gestopt in Chamula, het dorpje dat beschreven stond als moeilijk toegankelijk voor toeristen. Dat zal dan ook wel 10 jaar geleden geweest zijn, want eenmaal binnengereden, wilden ze ons al vanalles aansmeren. Uit respect hebben we het toch maar gelaten om foto's te nemen aangezien de trotter ons iets zei alla "fototoestel afgeven of t'gevang in". Wel eindelijk authentiek handwerk gezien, t'soort dat je niet honderd keer tegenkomt in de volgende kraampjes.
Het was zeker dus 1 van ons toppers in de reis, allebei enorm genoten van het uitzicht en lachende indianenkindjes, hihi. Maar nu dus wel enorm stijf, voor zover het sportieve gedeelte, hihi...
s'Avond nog wat verder rond gekeken in dit stadje, maar wegens stijf en koud ons lekker knus gesetteld in dit koffiehuisje/internetcafé.
Vanavond vertrekt ons buske nog naar Palenque, waar we 1 nachtje en 2 volle dagen vertoeven.
Groetjes daar en tot gauw op ons blogske...
dikke soenen en vele knuffelkes vanuit dit mooi landje
xxxxxxxxxx piepeke
(Jantje) San Christobal de las Casas. De naam komt zo uit een hartverwarmende western, maar op 2200m hoogte is elk stadje koud. Je vind er de combinatie van authentieke cultuur, coffeeshops waar in een hoekje een oude ketel koffiebonen aan het branden is, moderne travelshops die al iPhoneGuides verkopen in 15 talen, en tal van gezellige bistros die `s avonds live muziek aanbieden.
En dat willen we niet missen natuurlijk...
`t Avontuur duurt nog exact één weekje, dus we zien jullie gauw...
Dikke soen kapoen! xxxxxxxxx Janneman Robinson

6 opmerkingen:

Anoniem zei

zo eens rustig in de natuur rondtoeren. Dat gevoel krijg ik hier ook soms wel als ik tussen de schaapjes loop. Maar zal bij jullie toch nog wel heel wat weidser en indrukwekkender geweest zijn. Heb de indruk dat het zoiets was, dat jullie zochten. Wellicht komen jullie niet meer terug, want het lijkt me daar zalig.
have fun.
paPz

Mientje zei

Paardrijtechniek roestig, broerie? Ik kan me niet herinneren dat jij ooit paardrijlessen hebt gevolgd, of de binnenkant van een manege hebt gezien; veel meer dan een namiddagje tijdens je omnisport kampen van Bloso zal die paardrijtechniek toch wel niet omvatten ;-) Maar als je natuurlijk een middagje door de berglandschappen van Mexico kunt galopperen, komt dat wel snel in orde met die paardrijtechniek. Avontuurlijk van jullie, klinkt als heerlijk uitstapje naar die Indianendorpjes. Hier opnieuw sneeuw vandaag -in Kassel ligt er zelfs een mooi sneeuwtapijt van 15cm, smst mijn zoetje, blij dat hij met een 4x4 rijdt-, de aandacht van je leerlingetjes gefocust houden is nogal utopisch als buiten de vlokjes dwarrelen. Allé, ik keer terug naar de agenda's van mijn klasje pubers, die ik aan het controleren ben (al 7 slachtoffers met schrijfwerk, dit keer, whoehaha). Kissie, Mientje.

Anoniem zei

Amai, da's durven, nog nooit op een paard gezeten ( voor zover ik weet natuurlijk) en dan in zo'n prachtige streek rondtoeren iets om nooit te vergeten. meschien smaakt dit naar meer? Prachtig zijn de foto's. Hopelijk zijn de billen en de benen vlug verlost van het stijf zijn.
Hier geen sneeuw meer te bespeuren.
Nog veel plezier en geluk . groetjes van je pa en van je mama.

Anoniem zei

Hoi mijn keppen,
ik blijf meegenieten als ik jullie avonturen lees! Wat het paardenavontuur betreft kan ik me levendig het gevoel voorstellen: toen wij 2 jaar geleden in Kreta waren hebben we ook eens zo'n paarden- of liever gezegd muilezelachtigedierentocht door de bergen gedaan. Maar wel met een zeer klein hartje, want langs die steile paadjes met diepe afgronden naast je, ... niet echt iets voor moekie hoor!! Maar ja, je moet zoiets meemaken hé als je op reis bent!!!! Zo te zien zullen jullie prachtige foto's hebben, 'k verlang al!!
Wat volgende week betreft, jullie thuiskomst (wat kijk ik er naartoe uit!!), een voorstel: ons Hanneke is die week bij mij dus ik veronderstel dat hij na schooltijd onmiddellijk zal willen afkomen, misschien kunnen jullie hem dan meebrengen en naar hier komen avondeten... ik maak echte Belgische stovers en verse soep!
'k vraag aan ons zusie dat ze dan ook naar hier komt eten!!
Nu eerst nog verder genieten en breng een beetje zon en warmte mee hé want 't is hier voor 't ogenblik echt koud! superknuffel, moekie xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Uta zei

BROERTJE! xx
hey hey :p
begint nu echt wel beetje te lang te duren imo mjaa.. :p ga blij zijn als je terug bent :) maar kweet daje in goeie gnome handen bent dus no worries! btw jullie zijn dus alle twee exalted met stormwind ofzo? anders kuje geen paard hebben é:p of eje die pvp mount genomen fzo? :p
nog heel ff een vraagje, jullie landen dinsdag morgen or zijn disndag morgen thuis of dinsdag avond pas thuis maar dinsdag middag landen of dinsdag avond landen maar dinsdag middag thuis.. of neen?!? of.. bah te moeilijk :p zou je gewoon ff kunnen laten weten wanneer je thuis bent :) dan kank ki afkomen :p
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
hvj!

chrisje zei

blij dat jullie iets "ontoeristisch" hebben gedaan
zou daar zelf ook meest naar uitkijken,
maar het moet lukken hé
zou zeker niets voor mij zijn zo'n reis: 1 maand in een ver onbekend land,brrrrrr
zelfs met papz erbij zou het nog moeilijk zijn, dat wil wat zeggen hé
kan dus alleen maar trots op jullie zijn, want jullie durven en doen iets waar ik nog niet eens durf aan beginnen
frank"meester frank" volgt ook jullie blog ook en we
kregen over jullie "zijn kijk " per mail toegestuurd
we voelden al trots in jullie plaats
we laten hem wel eens lezen
liefs en jullie weten het al: zorg goed voor elkaar